ملاحظه نمائيد ) اين افتادگى ببركت وجود دو نسخهء « ح ، د » اصلاح و ترميم گشت و بيان اين مطلب در نسخهء « ح » گذشت . 4 - اين نسخه از برخى اغلاط و اشتباهات خالى نيست كه با مقابله و بررسى نسخ ديگر اغلاط و اشتباهات مذكور تصحيح شد . اما دربارهء مشخصات و خصوصيّات دستورى و ديگر اصطلاحات رايج در آن زمان يا مخصوص به اين نسخه ، مرحوم پدرم باندازهء كافى در حواشى صفحات بحث كرده و براى برخى از آنها تعليقات مستقلى قرار داده كه در مجلّد تعليقات مفصلا سخن رفته است . آنچه در اينجا بيانش ضرورى است خصوصيات رسم الخط و نوع نگارش نسخه است . در موارد زير همه جا د به صورت ذ نوشته شده : آيذ ، دارذ ، بوذ ، كنذ ، خوذ ، شذ ، شايذ ، بايذ ، شذند ( اولى ذال با نقطه و دومى دال بىنقطه « 1 » ) ، پذر ، ماذر ، براذر ، براذرزاذه ، فرياذ و نمونه‌هاى بسيار ديگر كه بكلمات فوق بسنده كرديم . گاهى نيز بر روى اين نوع دال نقطه نگذاشته ، و من نميدانم كه نوشتن هردو گونه رايج بوده يا آن مواردى كه نقطه ندارد در اثر اهمال و سهل‌انگارى كاتب است ، و يا نقطه داشته و بمرور پاك شده است ( زيرا در برخى از صفحات نقطه‌هاى زياد بىربطى در همه جاى صفحه پراكنده است و اين نشان ميدهد كه در اثر رطوبت مركّب يك صفحه بوسيلهء صفحهء مقابلش جذب شده است ) . چ همه جا به صورت ج ( با يك نقطه ) و آنچه به صورت آنج نوشته شده است . همچنين پ همه جا به صورت ب و ژ به صورت ز نوشته شده . گ همه جا به صورت ك نوشته شده و كه ( حرف ربط فارسى ) در بيشتر موارد به صورت كى و گاهى به صورت ك نگاشته شده است :

--> ( 1 ) - دال در « ند » جمع هميشه بىنقطه است .